شهر شعر

رضا کردبچه
ا ین نام از بیماری مزمنی رنج می کشد

پاهاى لخت و کشیده سیمى که از سوراخ دیوار آویزان بود

مرا با شدت هرچه تمامتر درحالتى که دمربروی آن افتاده بودم

به دیواره هاى اطراف کوبید

یک آن برق به شدت از چشمان هیزم پرید و دیگر فاز نداد

فیوز چسبانده بودم در حالت چسبندگى  همینطورداشت صداهاى عجیب ازخودش درمى کرد

دود همه جا را مثل فیلم هاى تخمى تخیلى و اَکشن پر کرده بود

و همینطورجو خاصى را به فضا درتخیل ام پخش مى کرد

من جورخاصی جو گیر شده بودم

تمام  بدنم  حتى موهاى دماغ و زیر بغلم سیخ شده بود

دراین فضا سگ  صاحبش را حتى با آن حس بولامسى اش نمى شناخت

دراین بین دست خودش رابا دستمال مچاله اى دردست ازاین حادثه کنار کشید

وتمام تقصیراین اتصالى را گردن ِ گردن بندى انداخت که ازلاى پاها آویزان بود

پدرکه کارمند بازنشسته وزارت برق گرفتگى وستاد بحران حوادث غیرمترقبه وغیرمرتبط بود

مرا سراسیمه با چشمانى خوآب آلود با سرعت هرچه تمامتر

به تیمارستان سوانح سوختگى کشاند

پرستاران باز با سرعت هرچه تمامتر

ازتنم تمام لباسهاى چسبان و زیرم را زیر و رو کردند

وهرچه سعى کردند چیزى براى دست گرمى دستگیرشان نشد

کار به شدت بالا و پایین گرفته بود دامن پرستاران را از زیر

فشار سنج فشار ضعیف جریان +_ جریان الکتریسته اى را نشان مى داد

که ازپائین تنه به سمت بالا با فشار در نوسان بود

ضربان قلب در مناطق سرباز با ریتم  تند  ضرب گرفته بود

وآهنگ معروف شیش و هشتى را با احساسى غیر قابل وصفى  اجرا مى کرد 

صداهاى ریز بشگن بشگنى از زیربه گوش مى رسید

ناگهان با کند شدن این ریتم تند

تمام دکترها وپرستاران بخش درحالتی که درحال لِـزگی درحال رقص وپایکوبى بودند

به بالاى سرم ریختند

سعى کردم با خونسردى تمام شرح تمام ما وقعه رابراى همه با همان دست

مناطق اتصالى و آسیب دیده راموبه مو نشانشان دهم 

و براى همه بدون جا انداختن هیچ " واوى" نشانه گذارى کنم

              واو به واو - واو به واو - واو به  واو 

که یک آن صداى واق واقش از همان مناطق سرباز بلند شد

این طوله سگ که تا حالا صاحبش را نمى شناخت

مثل سگ شکاری دست آموزى براى صاحبش مرتب دم تکان مى داد

بلافاصله ملحفه کنار دستم را رویش  انداختم

به ناچار توجه همه را به بالا جلب کردم و گفتم کلاغ بود

همه نگاه کردند وبا سرشان تایید کردند  : "بله  بله کلاغ بود"

بیچاره زبون بسته همینطور داشت بال و پر مى زد از زیر

بیچاره تنها مى خواست دلیل سرک کشیدن و میل به تورفتگى اش راکه تنها ازحس تدریجى یک کنجکاوی ساده وغریزی شکل می گرفت غار غار کند 

یا به قول خودمان همان هاپ هاپ کند !  

بهرحال تشخیص پزشک معالج مبنى بر سوختگى  تمام سیم کشى هاى داخلى

و اختگى اعضا حسى –حرکتى کار را از این وخیم تر مى کرد 

 بوى سوختگى حتى پاى بابا برقى را هم راازوسط میان برنامه هاى ضد حال تلویزیونى وسط کشید

"که بالا خره کردی فراموش پسر

                                        لامــپ اضافى ات را نکردى خاموش پسر

این راه اول و آخرش است پسر

                                    که چوب توی هرسوراخ لخت وهرزه کنم پسر"

در کتاب ته مانده ها.. رگه هایی از این ارایه ادبی یعنی کاربرد کلامی یک حیطه اجتماعی برای توصیف حیطه دیگر اجتماعی وجود داشت.  ولی در این شعر آن رگه ها به نهری خروشان ارتقاء یافته اند. بنظر منقد این امتزاج 2 یا چند حیطه در یک شعر پتانسیل فراوان برای شعر امروزی فارسی دارد. بویژه با راوی اول شخص مفرد، جنبه عاطفی شعر قویتر می شود. در انتظار چاپخش کتاب دوم این شاعر با استعداد و تیزبین. 

باغ تقویم ایام است؛
نقشه راه فصول ِدر راه.
گذر گرم جبهه جنوب
خبر از ضیافت بهار دارد-
از خواندن پرندگان،
انفجار رنگ و رایحه گل. 
بهار پشت پای زمستان
آش رشته تهیه میکند؛
خود را برای میهمانی آماده.
 
سرما با توری سرخ سرشاخه ها و جقه ها؛
لبه های برگ لاله و سنبل را میپوشاند.
ولی نرگس، راز زرد غنچه را پنهان نتواند کرد.
کاج با شولای یشمی پار ناظر تعجیل بهار امسال.
بهار اوج موج زوج زلزله رنگ است.
آرایش بهاری آبستنی تابستانی در پی دارد.
طوفان پاییزی از سر گذراند
بخواب زمستانی رود.
 
باغ با خاطره بهار خود را میآراید.
گاه با التهاب به گذشته میگرید.
یا برای آبیاری تخم، میبارد.
باد بر بام کاهگلی، گلبرگهای سفید گلابی و
           گلبهی هلو پراکند
- در زیر زرد داس ماه.
 
برای من فقط افسوس ایام گذشته است؛
با طرحهای مبهم آینده کوتاه.
*
عروق درختان ملتهب، الوان را انتظار می کشند.
نسوج سرشاخه ها متورم شده از صمغ سرخ
در انتظار رنگین کمان آلاچیق است
تا خود را بیان کند.
مخاط ناودانها ترشحات بهار دارد.
نبض باغ تند میزند.
رویش رنگ برنگ می شود.
هذیان درخت از نوک سرخه سر،
تب ارغوان با کهیر همراه است.
باغ مریض است.
ساکنان باغ بدور رفته اند.
آسمان آن سمی است.
نهر آن فاضلاب شده.
تنها خورشید است سالم، ولی دور.
سار و سسک از سرما میلرزند.
هیولای سبز سرو آفتاب را دزدیده. 
 
برای من آینده از غبطه گذشته در حال است.
خطور سطور آن روزها و شبها
با خاطرات و مخاطرات
با اندوه ها که چون ابر بهاری آماده فوران اند. 
030706